دوست من ... هم بازيه بهشتي ام ! نمي داني چه قدر دلم برايت تنگ شده ... هنوز اخرين جمله ي خدا در گوشم زنگ مي زند ... "از قلب كوچك تو تا من يك راه مستقيم است ... اگر گم شدي از اين راه بيا ...

بلند شو ... از دلت شروع كن ...

شايد دوباره همديگر را پيدا كنيم...

گفتی قرار است بال هایمان را توی حوض داغ خورشید بشوییم؟گفتی که این تازه اول قصه است؟گفتی که بعد نوبت معرفت است؟گفتی حیرت بار درخت توحید است؟گفتی بی نیازی؟گفتی که فقر؟گفتی که اخرش محو است و عدم؟ای هدهد....بایست....نه من طاقتش را ندارم

بهار که بیاید ... دیگر رفته ام...بهار...بهانه ی رفتن است...حق با هدهد است که ی گفت ... رفتن زیباتر است... ماندن شکوهی ندارد...ان هم پشت این سنگریزه های طلب .... گیرم ماندم و باز بال بال زدم ... توی خاک و خاطره ... توی گذشته و گل ... گیرم که بال هایم را هزار سال دیگر بسته نگاه داشتم...بال های بسته اما طعم اوج را کی خواهد کشید ؟

می روم ... باید رفت .... در خون تپیده و پرپر ... سیمرغ ... مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد...هدهد بود که این را به من گفت...

راستی ...اگر دیگر نیامدم ... یعنی که اتش گرفته ام ... یعنی شعله ورم ... یعنی سوختم ...یعنی خاکسترم را هم باد برده است...می روم ... اما هر جا که رسیدم پری به یادگار برایت خواهم گذاشت ... می دانم ... این کمترین شرط جوانمردی ست ....

"بدرود ... رفیق روز های بی قراری ام ... قرارمان اما در حوالی قاف ... پشت آشیانه ی سیمرغ ..... انجا که جز بال و پر سوخته نشانی ندارد...

روز والنتين را به تمامي دوستان عزيز تبريك عرض مي كنم

می خواهد تند و گستاخ و بی محابا داخل شود ... پیش از ان که بفهمی و با خبر شوی ... پیش از آن که کاری کنی ... جستی بزند  مثل دوال پایی دستش را دور گردنت ببندد ...

اما ای وای که بستن درها و گرفتن روزنه ها کافی نیست ... زیرا که او زیرکی کهن سال است ... هزار اسم دارد و هزاران نقاب ... هر اسمی را که بخواهد قرض می گیرد و هر قیافه ای را به عاریت...

شيطان دشوار می شود و دشوار تر آن وقت که در می زند و لبخند ... آن وقت که به زور نمی اید... آراسته و موجه می اید ... با لباس دوست ...با نقاب عشق ... دست هایش از شعبده است و چشم هایش از جادو ... به رنگ تو در می اید ...و آن می کند که تو می خواهی ... زشتت را زیبا و بدت را خوب جلوه می دهد... تحسینت می کند و تو آرام آرام غرور را مزمزه می کنی ... و این آغاز فروپاشی ست......

پرده را کنار می زنم... هنوز انجا ایستاده ... طناب های وسوسه بر دستش است ...

ای خدا ....... شمشیری از عشق می خواهم و سپری از حقیقت ... می خواهم با او بجنگم ... که من کارزار را از پرهیز دوست تر دارم ...

تنها تو یاری ام کن در روز مصاف و در آورد گاه دل ....

پس همان جا بی اختیار به خاک افتادم.... و زمین را بوسیدم ... به شکرانه ی قلبی که پیدا شده بود...

قرن ها پشت قرن می گذرد و غبار روی غبار می نشیند و تو هنوز منتظری تا کسی بیاید و خاک این کتیبه را بروبد ... کسی که رمز الفبای منسوخ را بلد باشد ... کسی که می تواند از حروف در هم و بر هم واژه کشف کند و از واژه های بی معنا ... منشور و فرمان و قانون به در کشد ... گشودن رمز ها رنج است و کسی بر رمز گشایی این کتیبه ی مهجور رنج نخواهد برد ... افسوس که کسی برای خواندن این حروف نامفهوم ثانیه هایش را هدر نخواهد داد ... کسی سراغ این لوح دشوار نخواهد امد ... اما چرا ... کسانی هستند ... دزدان الواح باستانی و سارقان عتیقه های قیمتی ... کتیبه ی قلبت را می دزدند بی ان که بتوانند حرفی از ان را بخوانند ... کتیبه ی قلبت را می دزدند زیرا شیطان خریدار است ... او سهامدار موزه ی اتش است ... و ارزویش ان است که لوح قلبت را بر دیوار جهنم بیاویزد...

پیش از ان که قلبت را بدزدند ... پیش از ان که دلت را به سرقت برند... کاری بکن ... ان قلم تراش نازک احساس را بردار ... که باید هر شب و هر روز ... هر روز و هر شب  بروبی و بزدایی و بکاوی ... شاید روزی معنای این حروف را بفهمی ... حروفی را که به رمز و به راز بر سینه ات نگاشته اند ... و قدر زندگی هر کس به قدر رنجی است که در کند و کاو و در کشف این لوح می برد...

زیرا این لوح همان لوح محفوظ است ... همان کتیبه ی مقدسی که خداوند تمام راز هایش را بر ان حکاکی کرده ...

انسان به زمین امد ـ اما هر گاه حق را پیش روی خود دید چنان هراسان شد که خورشید از دستش افتاد ... حق تلخ بود ... حق دشوار بود و ناگوار... حق سخت و سنگین بود ... انسان حق را تاب نیاورد ... پس هر بار که با حقی رو به رو می شد ان را می پوشاند .. تا زیستنش را اسان کند .

فرشته ها می گریستند و می گفتند:" حق را نپوشان ...حق را نپوشان ... این کفر است ... اما انسان هزاران سال بود که صدای هیچ فرشته ای را نمی شنید ـ انسان کفران کرد و کفر ورزید و جهان را ابر هایه کفر پوشاند .

انسان به نزد خدا باز خواهد گشت ـ و خدا خواهد گفت :" قسم به زمان که زیان کردی ... زیرا که حق نام دیگر من بود.....

غرور از برابر چشمانت گشودی ـ لبخندش در غبار بیگانه بود ـ تا نفس هایت سکوت

را می درید ........ خودت را تنها یافتی ـ در میان حس خاطرات دور ـ دلش را شکستی

ـ با یاد او سر بر خاک نهادی ـ از اعماق گنجینه ی وجودت ـ زیباترین یاقوت یمانی را

لمس می کنی ـ دگر اشک می ریزی ـ یاقوت هایه یمانی را هزاران تکه می کنی ـ شب

سایه ی سردش را بر سرت می کشد ـ قدم از قدم بردار ـ نگذار یاد یار ابدی شود ـ

اشک نریز ـ نگذار گنجینه ی وجودت به سر برسد ـ زیرا هستی ادمی بی یاقوت های

نقره ای رنگ هیچ است ... هیچ...

                                         براي يار

زنجیر ساخت...شیطان کمکش کرد...دل زنجیر شد ... زن زنجیر شد...دنیا پر از

زنجیر شد و ادم ها همه دیوانه ی زنجیر...خدا دنیا را بی زنجیر می خواست ...

اما نام دنیای بی زنجیر بهشت است...امتحان ادم ها همین جا بود ... دست هایه

شیطان از زنجیر پر بود ... خدا گفت:زنجیر هایتان را پاره کنید...شاید نام زنجیر

شما عشق است...یک نفر زنجیر هایش را پاره کرد...نامش را مجنون

گذاشتند...مجنون اما نه دیوانه بود نه زنجیری...این نام را شیطان بر او

گذاشت...شیطان ادم را درزنجیر می خواست...لیلی مجنون را بی زنجیر

می خواست...لیلی می دانست خدا چه می خواهد...لیلی کمک کرد تا مجنون

زنجیرش را پاره کند...لیلی زنجیر نبود...لیلی نمی خواست زنجیر باشد...لیلی

ماند...زیرا لیلی نام دیگر ازادی ست...

لیلی در کنار درخت انار بود ـ عشق لیلی در دل درخت انار جوشید ـ درخت سبز شدو 

 راز رسیدن همین بود ـ کافی است فقط اناره دلت ترک بخورد ...

نزديك ببينم.اجازه مي خواهم و مهلتي كوتاه.دلم بي تاب تجربه اي زميني است."

خداوند درخواست فرشته را پذيرفت...

فرشته گفت:"تا بازگردم...بال هايم را اينجا مي سپارم.اين بال ها در زمين چندان به

كار من نمي ايند."

خداوند بال هاي فرشته را بر روي پشته اي از بال هاي ديگر گذاشت و گفت:"بال

هايت را به امانت نگاه مي دارم...اما بترس كه زمين اسيرت نكند...زيرا خاك زمينم

دامنگير است..."فرشته گفت:"باز مي گردم...حتما باز مي گردم.اين قولي است كه

فرشته اي به خداوند مي دهد."

فرشته به زمين امد و از ديدن ان همه فرشته ي بي بال تعجب كرد.او هركه را كه مي

ديد...به ياد مي اورد...زيرا او را قبلا در بهشت ديده بود.اما نمي فهميد چرا اين

فرشته ها براي پس گرفتن بال هايشان به بهشت باز نمي گردند؟

روزها گذشت...و با گذشت هر روز فرشته چيزي از ياد برد...و روزي رسيد كه

فرشته ديگر چيزي از ان گذشته ي دور و زيبا به ياد نمي اورد...نه بالش را نه قولش

را...

فرشته فراموش كرد......فرشته در زمين ماند......

فرشته هرگز به بهشت بر نگشت...هرگز...

تنها عشق من اسمان است ـ اما ... افسوس ... افسوس که این اسمان خراش های سر به فلک کشیده اسمان را از هم دریده اند ... این برج های سرد و سنگین بی روحند ـ افسوس که اسمان از درد می نالد ـ افسوس که اسمان از تنهایی من در ان اتاق به تنگ امده ... افسوس که ابی اسمان اینجا مثل همیشه نیست ... ابی این اسمان دلالت بر دل مردگی می کند ... دلم می خواهد ـ ابر ها نیز به حال اسمان پاره شده گریه کنند ـ تا این شهر شلوغ و دل های مردمانش که فقط به فکر خود هستند ... ماننده یک تابلوی نقاشی شسته شود ...

در سکوت مردمان کوچک این شهر خاکستری بزرگ ـ ماه را می بینم که با وقار و ارامش در اسمان صاف و تیره  ایستاده ـ در چهره ی ماه تاسفی می بینم ـ نواری از نا امیدی در صورت رنگ پریده اش نمایان است ـ از ماه می پرسم : "چه شده ماه پر غرور؟" ماه میگوید : "از این شهر خاکستری پر سکوت ـ از این مردمان کوچک بی احساس ـ از این اسمان تار همیشگی ... و از این که هر شب عاشقی می میرد به تنگ امده ام...

شب گذشته را به خاطر دارم ... ستاره ای بی فروغ از اسمان به زمین افتاد...پس ان ستاره هم مانند ستاره های قبل که به زمین افتادند از آن عاشقی بوده؟...    پاسخی برای ماه ندارم ـ با نگاهی به شهر بزرگ و تیره ـ اوایی سر می دهم تا در کوچه های تار و خلوت بپیچد و بر سر شهر سایه افکند ـ می اندیشم چه خوب است اگر هر شب ستاره ای از اسمان به زمین بیفتد ... تا این شهر پر غبار و دل های سنگی مردمانش ستاره باران شود...

حال دیگر ماه خوابیده...

زیر بید مجنون است ـ بر گیسوان پریشان پر غرور بید مجنون می نگرد ـ بند بند پر تو های نازنین افتاب لا به لا ی مو های در هم تنیده ی بید مجنون او را نوازش می دهد ـ بر عاشقی ان بید می اندیشد ـ بید مجنون سالیان است که با وقار در انتظار لیلی اش ایستاده و چشم بر راه ابدی دوخته ـ با خود می اندیشد ـ او تا کی باید در انتظار لیلی خود بنشیند؟ـ ایا او باید تا ابد زیر بید بلند قامت انتظار بکشد تا مثل ان بید با وقار شود ؟ـ تا بتواند شایسته ی لحظه ای هر چند کوتاه ملاقات با لیلی اش بشود؟

چیزی که هیچ گاه بید مجنون نچشید...

 که خلق بر سر ما بر زمین بخواهد

 چنانکه دست به دست اموخت فلک برایم

 به دشت های دگر همچنین بخواهد رفت.......